Sommige mensen denken te veel na over dingen in het leven.
Ik ben daar één van.
Posts tonen met het label spinsel. Alle posts tonen
Posts tonen met het label spinsel. Alle posts tonen
maandag 30 maart 2009
zaterdag 24 januari 2009
A miracle looking in my life
Laat iemand een slot op deze oude deur zetten. Hij is in elkaar gebeukt en misbruikt en nog meer. Er is wel honderdduizend keer tegenaan geschopt. Bewaar alle herinneringen erachter.
Als je tussen de regels van de verf leest, verder kijkt dan de barsten die dingen opbergen, zit het verstopt in de ramen van de muren. Vlak achter de ogen die alles zagen.
Daar zit je dan. Jij met je kamertjes. Niet alleen op die plaats zitten de kamertjes. Ze staan in contact met een paar andere kamers, die een paar verdiepingen hoger zitten. Daar wordt nagedacht over dingen. Tenminste, ja, dat is de bedoeling. Nagedacht over later, hoe dat nou verder moet.
Eerst maar eens dingen ordenen. Wat moet eerst? Plannen. Helaas is ergens boven eens een storing geweest, waardoor het mannetje die voor de planning zorgt een beetje doorgedraaid is. Hierdoor functioneert hij niet meer zo. Lastig.
Ik heb onder mijn huid geleefd. Alles wat ik voelde hield ik binnen. Droeg alle woorden mee zonder een geluid te maken. Het werd me te veel, het werd bijna te luid.
Vertel. Vertel het dan! Laat het weten dan! Zoek iemand op. Als er wat is, zeg het dan. Je hoort het vaak hè? Maar je kan het niet. Ook iets boven. Of meer in de andere kamers. Ik kan het gewoon niet. Lastig. Ja, ik ben lastig.
En dan ga je schrijven, zoals nu. Gewoon schrijven. Beetje typen, wat er in zo'n kamer omgaat. Kamertje. Mijn kamertje. Mijn leventje. Toch raar hè.
Wees blij dan! Wees blij, jouw leven. Wees blij dat je nog leeft.
Ja. Ik bén blij. Echt.
En jij. Wie ben jij? Wie is jij hier in dit verhaal? Weet jij het? Weer een jij. Waar komt toch elke keer die jij vandaan? Jij jij jij. Altijd jij.
Wie ben jij, jij?
Vertel het.
Dit gaat nergens meer over.
Mr. Blue, don't hold your head so low that you can't see the sky.
Als je tussen de regels van de verf leest, verder kijkt dan de barsten die dingen opbergen, zit het verstopt in de ramen van de muren. Vlak achter de ogen die alles zagen.
Daar zit je dan. Jij met je kamertjes. Niet alleen op die plaats zitten de kamertjes. Ze staan in contact met een paar andere kamers, die een paar verdiepingen hoger zitten. Daar wordt nagedacht over dingen. Tenminste, ja, dat is de bedoeling. Nagedacht over later, hoe dat nou verder moet.
Eerst maar eens dingen ordenen. Wat moet eerst? Plannen. Helaas is ergens boven eens een storing geweest, waardoor het mannetje die voor de planning zorgt een beetje doorgedraaid is. Hierdoor functioneert hij niet meer zo. Lastig.
Ik heb onder mijn huid geleefd. Alles wat ik voelde hield ik binnen. Droeg alle woorden mee zonder een geluid te maken. Het werd me te veel, het werd bijna te luid.
Vertel. Vertel het dan! Laat het weten dan! Zoek iemand op. Als er wat is, zeg het dan. Je hoort het vaak hè? Maar je kan het niet. Ook iets boven. Of meer in de andere kamers. Ik kan het gewoon niet. Lastig. Ja, ik ben lastig.
En dan ga je schrijven, zoals nu. Gewoon schrijven. Beetje typen, wat er in zo'n kamer omgaat. Kamertje. Mijn kamertje. Mijn leventje. Toch raar hè.
Wees blij dan! Wees blij, jouw leven. Wees blij dat je nog leeft.
Ja. Ik bén blij. Echt.
En jij. Wie ben jij? Wie is jij hier in dit verhaal? Weet jij het? Weer een jij. Waar komt toch elke keer die jij vandaan? Jij jij jij. Altijd jij.
Wie ben jij, jij?
Vertel het.
Dit gaat nergens meer over.
Mr. Blue, don't hold your head so low that you can't see the sky.
Abonneren op:
Posts (Atom)